ولنتاین

بیست و ششم: آها د نه د، اگه فکر کردی واسه ولنتاین و اینا چیزی می نویسم و ای بابایی می گم و دلی جلا می دم و اینا، نه عزیزم، این یه سری از این خبرا نیست، از الان گفتم که هفته دیگه منتظر نباشی.

عمراً راه نداره بگم کسی رو ندارم براش کادوی ولنتاین و اینا، اصصصصلاً یعنی.

تازشم، می خوام برم یه خرس عروسکی گنده بگیرم، بیام خونه و ابی بزارم (خالی، بازخونی جدید، شایدم evanescence بزارم مثلاً Haunted) با صدای بلند و دور تکرار، شکلات بخورم، خرسی رو دار بزنم، رو دار تیر بارونش کنم و بعد با چوبه دار آتیشش بزنم، خاکسترشم با جارو برقی جارو کنم.

آره!!!

امتحان

بیست و پنجم: امتحان ها رو دادیم و تموم شد و حالا که سرم خلوت شده و فرصت دارم، هیچ کسی رو هم ندارم ایام فراغت (یا فراقت، در مورد خاص من، فعلاً که هر دوش یکیه) رو به خوشی و خوشحالی سپری کنیم...ای بابا...

(الان سروش غیب خبر داد که البته اگه کسی بود دیگه نه فراغت دست می داد و نه فراقت، نه خوشی و نه خوشحالی...خوب من طبیعتاً باید بگم ای بابا...)

برف

برف میاد به این خوشگلی، هیچکسی رو هم نداریم ناناز برفیشو درست کنیم...
ای بابا...

دروغ

بیست و سوم: یه دو سه شب پیش با یکی از دوستانم رفته بودیم کافه ژاندارک تو خیابون شاداب؛ جای جالبیه و بابت معرفیش باید از دکتر تشکر کنم.
همونطور که می شه حدس زد، یه پسر و دختری کنار ما نشسته بودند که بعد از مدتها باعث شدن من یه جور دیگه به این ارتباط نگاه کنم...
من و دوستم از کافه چی جوون اونجا خواستیم یه تخته بزرگ بزنه رو دیوار با این نوشته:


" خدا رو شکر که کسی رو ندارم که بخوام بهش دروغ بگم   "


پی نوشت- به روال معمول ( و نه از ته دل): کسی رو هم نداریم بهش دروغ بگیم...ای بابا...

صفر

بیست و دوم: دو روز پشت هم آمار بازدیدم صفر بود...من تو تنهایی و بی کسی می میرم...
ای بابا...