ولنتاین

بیست و ششم: آها د نه د، اگه فکر کردی واسه ولنتاین و اینا چیزی می نویسم و ای بابایی می گم و دلی جلا می دم و اینا، نه عزیزم، این یه سری از این خبرا نیست، از الان گفتم که هفته دیگه منتظر نباشی.

عمراً راه نداره بگم کسی رو ندارم براش کادوی ولنتاین و اینا، اصصصصلاً یعنی.

تازشم، می خوام برم یه خرس عروسکی گنده بگیرم، بیام خونه و ابی بزارم (خالی، بازخونی جدید، شایدم evanescence بزارم مثلاً Haunted) با صدای بلند و دور تکرار، شکلات بخورم، خرسی رو دار بزنم، رو دار تیر بارونش کنم و بعد با چوبه دار آتیشش بزنم، خاکسترشم با جارو برقی جارو کنم.

آره!!!

امتحان

بیست و پنجم: امتحان ها رو دادیم و تموم شد و حالا که سرم خلوت شده و فرصت دارم، هیچ کسی رو هم ندارم ایام فراغت (یا فراقت، در مورد خاص من، فعلاً که هر دوش یکیه) رو به خوشی و خوشحالی سپری کنیم...ای بابا...

(الان سروش غیب خبر داد که البته اگه کسی بود دیگه نه فراغت دست می داد و نه فراقت، نه خوشی و نه خوشحالی...خوب من طبیعتاً باید بگم ای بابا...)

برف

برف میاد به این خوشگلی، هیچکسی رو هم نداریم ناناز برفیشو درست کنیم...
ای بابا...

دروغ

بیست و سوم: یه دو سه شب پیش با یکی از دوستانم رفته بودیم کافه ژاندارک تو خیابون شاداب؛ جای جالبیه و بابت معرفیش باید از دکتر تشکر کنم.
همونطور که می شه حدس زد، یه پسر و دختری کنار ما نشسته بودند که بعد از مدتها باعث شدن من یه جور دیگه به این ارتباط نگاه کنم...
من و دوستم از کافه چی جوون اونجا خواستیم یه تخته بزرگ بزنه رو دیوار با این نوشته:


" خدا رو شکر که کسی رو ندارم که بخوام بهش دروغ بگم   "


پی نوشت- به روال معمول ( و نه از ته دل): کسی رو هم نداریم بهش دروغ بگیم...ای بابا...

صفر

بیست و دوم: دو روز پشت هم آمار بازدیدم صفر بود...من تو تنهایی و بی کسی می میرم...
ای بابا...

بانک پارسیان

بیست و یکم: همچین پیامک که می رسه با کله گوشی رو بر می دارم و...بانک پارسیان...بانک پارسیان...بانک پارسیان...
من که کسی رو ندارم برام پیامک بفرسته...
ای بابا...

آفرینش

بیستم: در فواید غلیط مجرد بودن اینه که می تونی از طریق ظرفهای نشسته (که البته می تونن به جز آشپزخونه تو هال و پذیرایی، تو اتاق خواب، تو حموم، تو کمد یا حتی تو جا کفشی باشند) با گونه های جدید گیاهی و جانوری آشنا بشی که مختص خونه خودتن و با توجه به شرایط خونه خودت و ظرفهای خودت به وجود اومدند...اگرچه این عزیزان بعضی وقتها خونه تو رو با خونه خودشون اشتباه می گیرن ولی یادت باشه که مهمون حبیب خداست...

اما خوب هیچکسی رو هم نداری که بعد از خداحافظی دردناک و معمولاً بودار و کمی چندش آور و پر اشک آه بهش یا به خونش در واقع (مجردا می دونن چرا بعد شستن ظرفها باید فرار کرد) پناه ببری...

ای بابا...